“กลอนผีพุ่งใต้” เป็นชื่อบทกวีของ อังคาร กัลยาณพงศ์ ที่บรรยายถึงความทุกข์ยาก ความเจ็บปวด และความรู้สึกอ้างว้างของวิญญาณที่ล่องลอยในจักรวาล โดยเปรียบเทียบการปรากฏของ “ผีพุ่งใต้” ซึ่งก็คือ ดาวตก ที่ส่องสว่างวาบแล้วดับหายไปอย่างรวดเร็ว ว่าเป็นภาพสะท้อนถึงความลี้ลับและอนิจจังของชีวิต
เนื้อหากวี
- บรรยากาศ: บทกวีใช้บรรยากาศของ “ป่าช้าของเทพเจ้า” และ “ดวงดาวบนสรวงสวรรค์” เพื่อสร้างภาพความเวิ้งว้างและไร้ตัวตน
- การรำพัน: วิญญาณกล่าวถึงความทรมานของตนเอง ตั้งแต่ชีวิตที่เร่ร่อน ลืมเลือนกายจนเปื่อยสลาย และรู้สึกว่าความเป็นตัวเองได้จมหายไปในดิน
- การเปรียบเทียบ: วิญญาณเปรียบเทียบตนเองกับ “หินผา” ที่ค่อยๆ ถูกกัดกร่อนจนกลายเป็นดิน และรู้สึกน้อยใจที่ไม่มีใครใส่ใจหรือทุกข์โศกกับชะตากรรมของตนเอง
- การดับสูญ: “ผีพุ่งใต้” คือสัญลักษณ์ของการสิ้นสุด ความสว่างที่วาบแล้วดับหายไปในความว่างเปล่าของอวกาศ เป็นตอนจบที่เต็มไปด้วยความเวิ้งว้างและความหวังที่สูญสิ้น
